مملکتم کی باید روی تمدن به خود ببیند؟

یا خدا

مردمان ما، چه کم از اجانب دارند؟ تا چه زمان، کشمکش ابتدایی‌ترین حقوق یک انسان را در کشورم خواهم دید؟

این روزها آخرین تقلاهایم را می‌کنم. آخرین تلاش‌های کسی که تا این لحظه عمر مقابل تمام اندیشه‌های یأس و خارج‌پرستی و ضد ارزشی ایستاد و دفاع کرد.
اما این آخرین روزها ایستادگی می‌کنم تا فردا روز، بیست سال بعد، سی سال بعد، دغدغه فرزندم چنین پیش‌پا افتاده نباشد و اگر خواست برایش تعریف کنم از روزهایی که تصورش سخت است و دور از ذهن. و همانطور که پشت میزش نشسته، سر صحبت باز شود و برگردم به حالا و نگذارم که بغض چشمانم را ببیند.



گرچه، هفته‌ها ایستادم و دست‌های سبزم را به آسمان بردم،
شب‌ها، تلخ و آرام گریستم.